Dusze

Dusza jest esencją świadomości, pamięci i osobowości.

Interakcja z duszami

Chociaż śmiertelnicy nie rozumieją zasad działania dusz, to powszechnie znany jest fakt podróżowania dusz przez bezkresny cykl przebudzania do życia i drzemki między bogami. Zazwyczaj ten metafizyczny odpoczynek trwa kilka lat, choć może być także bardzo krótki, skutkując natychmiastowym przebudzeniem duszy. Reinkarnacja nie jest jednak doskonała – dusze mogą „pękać” przez kolejne pokolenia, zmieniać się na niezliczone sposoby oraz funkcjonować niepoprawnie. Niektóre kultury i osoby kładą nacisk na znaczenie różnych rodzajów dusz takich jak dusze silne, dusze o „czystym” rodowodzie, dusze przebudzone (potrafiące wspominać przeszłe życia), dusze „wędrujące” (zdolne do odwiedzania wymiarów danych bóstw) czy dusze potrafiące współistnieć z innymi w jednym ciele. Niektóre cechy są jednak pogardzane, co doprowadza do dyskryminacji lub otwartej przemocy.

Używając rozmaitych technik (np. szkolenie wojskowe, medytacja, rytualne przywoływanie czy umartwianie ciała) niektórzy są w stanie zaczerpnąć energii ich dusz, co daje im znaczne możliwości, począwszy od nadludzkich po magiczne. Wydaje się, że bycie obdarzonym silną duszą ułatwia ten proces, aczkolwiek czasem nawet ci o podzielonych duszach są w stanie tego dokonać. Ciała śmiertelników są czymś w rodzaju przewodu i baterii, ładowanej przez przypuszczalnie wszechobecne pola nieograniczonej energii duchowej w otaczającym ich świecie.

Myśliciele, spirytualiści i naukowcy świata spędzili tysiące lat na tworzeniu teorii działania i odkrycia celu tego procesu, zaś inni uciekali się do modłów, by uzyskać odpowiedź. Zamiast rzucić światło na przypuszczalny wyższy cel tegoż cyklu, bogowie ukryli prawdę, czasem rozsiewając kosmologiczne kłamstwa, nasyłając wiernych i wybrańców na siebie wzajemnie czy taktycznie aprobując uprzedzenia ich wyznawców, by zachować swoją władzę.

Jakakolwiek w rzeczywistości jest natura dusz, mieszkańcy świata akceptują to, co zaobserwowali: fakt, że wszystkie śmiertelne ciała zawierają wyczuwalną energię połączoną z jego właścicielem, a kiedy umierają, ich energia podróżuje w wiecznym cyklu, którego wszyscy są uczestnikami.

Dusze a religia

Śmiertelnicy wchodząc w erę większej samoświadomości, mocy ich własnych dusz, z której mogą korzystać, znacznie lepiej poczęli rozumieć naturę duszy. Mimo to, wciąż oddaje się cześć bóstwom z powodu szacunku lub strachu przed tym, co mogłoby się wydarzyć w życiu pozagrobowym, gdyby tego nie robiono. Istnieją spekulacje, że w momencie śmierci bogowie zabiorą dusze tych, którzy zadowolili ich swoim żywotem i umieszczą w ciele osoby, która będzie wiodła dobre życie. Uważa się, że kiedy osoba niepołączona z żadnym bóstwem umiera, ich dusza wchodzi w „loterię dusz”. Według doktryn niektórych religii, brak poświęcenia bóstwu, a nawet brak poświęcenia właściwym bóstwom może spowodować pęknięcie duszy.

Nekromancja

Nekromancja traktowana jest bardziej jako sztuka magiczna, aniżeli naukowa. Jej korzenie sięgają Równin Ixamitlu. Osoby próbujące zakłócić naturalny cykl życia i śmierci uważane są za nekromantów. Próbuje się to osiągnąć różnymi sposobami takimi jak rozmawianie z duszą martwego śmiertelnika, uzyskanie dostępu do podświadomego poprzedniego życia duszy czy związanie energii duchowej lub całej duszy w martwym ciele. Postępy wynikłe z nekromancji dały początek jej naukowej wersji, czyli animancji.

Śmierć

W momencie śmierci, dusze prawie zawsze przenoszą się do (przypuszczalnie) królestwa bogów poprzez adrowe żyły Eory. Niektóre dusze zostają na ziemi, zostając tzw. „zagubionymi duszami”, choć niewiele mogą one zrobić w świecie śmiertelników oprócz opóźniania własnej reinkarnacji. Zwyczajnym ludziom ciężko wejść w interakcje z zagubionymi duszami, z którymi porozumiewać się mogą Widzący.